Przebojowy początek formacji
Anohni and the Johnsons (wcześniej znani jako Antony and the Johnsons) to projekt założony w Nowym Jorku przez ANOHNI, brytyjską wokalistkę, kompozytorkę i artystkę multidyscyplinarną. Pierwszy album, zatytułowany po prostu „Antony and the Johnsons”, ukazał się w 2000 roku, prezentując charakterystyczne połączenie fortepianowych ballad, chamber popu i teatralnej ekspresji.
Międzynarodowy przełom przyniósł wydany w 2005 roku „I Am a Bird Now”. Album zachwycił krytyków i zdobył Mercury Prize, a po otrzymaniu nagrody trafił do Top 20 brytyjskiej listy sprzedaży. Na płycie pojawili się m.in. Lou Reed, Boy George, Rufus Wainwright i Joan Wasser. To właśnie z niej pochodzą „Hope There’s Someone”, „You Are My Sister”, „For Today I Am a Boy” oraz „Bird Gerhl” – utwory, które stały się fundamentem dorobku grupy.
Głos pomiędzy soulem a awangardą
Muzyka Anohni and the Johnsons wymyka się prostym gatunkowym podziałom. Soulowa ekspresja spotyka się tu z chamber popem, muzyką orkiestrową i art rockiem, a centralnym punktem pozostaje niezwykle charakterystyczny wokal ANOHNI. Kolejne albumy rozszerzały ten muzyczny język – „The Crying Light” z 2009 roku przyniósł bardziej refleksyjne, związane z naturą kompozycje, a „Swanlights” z 2010 roku połączył bogate aranżacje z eksperymentalnym podejściem do formy.
Ważną częścią artystycznej historii ANOHNI stały się również współprace. Poza gośćmi pojawiającymi się na „I Am a Bird Now” artystka nagrywała i występowała m.in. z Björk, Lou Reedem oraz Hercules & Love Affair, użyczając głosu w ich przeboju „Blind”.
Muzyka zamieniona w obraz
Anohni and the Johnsons od początku wykraczali poza tradycyjne rozumienie zespołu. Szczególnym przykładem był „Turning” – stworzony wspólnie z artystą Charlesem Atlasem projekt koncertowy, w którym występom muzyków towarzyszyły tworzone na żywo portrety wideo. Widowisko wyruszyło w trasę, łącząc koncert z performansem i sztukami wizualnymi.
Równie wyjątkową oprawę otrzymała muzyka z „The Crying Light”. Po trasach w Ameryce Północnej i Europie zespół zaprezentował materiał podczas Manchester International Festival wraz z orkiestrą Manchester Camerata i instalacją świetlną Chrisa Levine’a.
Koncerty w zupełnie innym wymiarze
Występy Anohni and the Johnsons opierały się bardziej na skupieniu i emocjach niż typowej koncertowej energii. Fortepian, smyczki, orkiestralne aranżacje i głos ANOHNI pozwalały znanym kompozycjom zmieniać charakter zależnie od miejsca i oprawy.
Po sukcesie „I Am a Bird Now” grupa przez blisko dwa lata intensywnie koncertowała, a późniejsze trasy prowadziły przez Europę i Amerykę Północną. Projekty takie jak „Turning” czy występy z orkiestrami pokazały, że koncert Anohni and the Johnsons może funkcjonować jednocześnie jako muzyczne spotkanie, performance i doświadczenie wizualne.
