Zimna fala z Brooklynu
Black Marble to amerykański projekt muzyczny założony w 2012 roku w Nowym Jorku przez Chrisa Stewarta i Ty Kube’a. Wyrósł ze środowiska brooklyńskiego cold wave i synth-popu, czerpiąc inspiracje z analogowej elektroniki, post-punku oraz minimalistycznych nagrań przełomu lat 70. i 80.
Pierwszym wydawnictwem była EP-ka „Weight Against the Door”, po której jeszcze w 2012 roku ukazał się debiutancki album „A Different Arrangement”. Utwory takie jak „A Great Design” czy „Static” szybko określiły charakter Black Marble: oszczędne syntezatory, mocno zaznaczony bas, automaty perkusyjne i zdystansowany wokal Stewarta.
Melancholia nabiera kolorów
Po odejściu Kube’a Black Marble stał się autorskim projektem Chrisa Stewarta. Drugi album „It’s Immaterial” z 2016 roku powstał już w całości pod jego kierunkiem. „Iron Lung”, „Woods”, „Frisk” i „It’s Conditional” zachowały chłodną atmosferę debiutu, jednocześnie mocniej eksponując melodie i charakterystyczny, pogłosowy wokal.
Przeprowadzka Stewarta z Nowego Jorku do Los Angeles znalazła odbicie na „Bigger Than Life” z 2019 roku. Więcej światła i popowej bezpośredniości pojawiło się również na „Fast Idol” z 2021 roku. Kolejnym etapem został „Life in Small Spaces” z 2026 roku, na którym syntezatorowe brzmienie projektu poszerzyły gitary i sample nagrań perkusji na żywo.
Analogowy świat Chrisa Stewarta
Muzyka Black Marble od początku opiera się na świadomym minimalizmie. Stewart sięga po analogowe syntezatory i estetykę wczesnego synth-popu, ale zamiast kopiować lata 80., wykorzystuje ich język do tworzenia własnych melancholijnych piosenek.
W jego nagraniach można odnaleźć echa cold wave, new wave i post-punku, a jednym z ważnych punktów odniesienia pozostaje charakterystyczne basowe brzmienie znane z muzyki New Order. Z czasem surowość pierwszych wydawnictw ustąpiła miejsca cieplejszym melodiom, nie pozbawiając Black Marble charakterystycznego poczucia dystansu.
Cold wave wychodzi z półmroku
Black Marble od początku rozwijał się również na scenie. Pierwsze koncerty odbywały się w niewielkich klubach Lower East Side na Manhattanie, gdzie projekt funkcjonował obok innych przedstawicieli nowojorskiego synthowego undergroundu. Z czasem jego działalność koncertowa wykroczyła daleko poza lokalną scenę.
Stewart prezentuje materiał Black Marble z koncertowym składem, przenosząc studyjny minimalizm w bardziej bezpośrednią formę. W setach pojawiają się zarówno utwory z pierwszych albumów, jak i późniejsze „Feels”, „Private Show” czy „It Always Comes to Me”. Trasy po Ameryce Północnej prowadziły projekt przez kluby takie jak Webster Hall w Nowym Jorku, Thalia Hall w Chicago czy The Crocodile w Seattle.
Na żywo chłodne syntezatory, basowy puls i oszczędny wokal zyskują mocniejszy rytmiczny wymiar. Black Marble pozostaje dzięki temu projektem równie dobrze pasującym do zadymionego klubu, jak i nocnej festiwalowej sceny.
