Boubacar Traoré
"Mali Denhou"
Boubacar Traoré Boubacar Traoré nosi w sobie piękno afrykańskiego bluesa. To prawdziwy brylant wśród klejnotów muzyki Mandingo, błyszczący ciemnym blaskiem wyjątkowej czystości. Tylko w głosie „Kar Kara" (przydomek futbolowy oznaczający dryblującego zawodnika, nadany mu przez przyjaciół kochających ten piękny sport) mogą z tak poruszającą autentycznością spotkać się Niger i rzeka Mississippi. W jego niepowtarzalnej, niezrównanej technice gry na gitarze, której sam się nauczył, znajdziemy wpływy gry na korze, a jednocześnie odcienie muzyczne i frazowanie przywodza na myśl wielkich czarnych bluesmanów z głębokiego Południa, takich jak: Blind Willie McTell, Robert Johnson, Muddy Waters i inni.
W latach 60., w czasach powszechnej euforii wywołanej uzyskaniem przez Afrykę niepodległosci, 20-letni Boubacar Traoré był malijskim Chuckiem Berry i Elvisem Presleyem. Był pierwszym muzykiem, który grał Mandingo na gitarze elektrycznej, na długo przed tym nim robił to młodszy od niego Ali Farka Touré. W tamtych czasach Malijczycy budzili się przy dźwięku przejmującego głosu Boubacara i jego nasyconych gitarowych riffów. Wśród jego największych przebojów są „Mali Twist" (Dzieci niepodległego Mali, musimy stanąć na własnych nogach / Niech wszyscy młodzi powrócą do swojej ojczyzny / Musimy wspólnie budować nasz kraj) i „Kayeba", do których tańczyło pokolenie po raz pierwszy cieszące się wolnością. Ale świętowanie i liryczne marzenia dobiegły końca. 19 listopada1968 r. gorzki wiatr powiał na Mali, kiedy socjalistyczny rząd Modibo Keity został obalony w wyniku wojskowego zamachu stanu. Kar Kara i jego piosenki dotknęła banicja z fal radiowych. Bez grosza przy duszy Boubacar powrócił do rodzinnego miasteczka kayes w regionie Kassonké (na północny wschód od Bamako, przy granicy z Senegalem), gdzie rozpoczął życie farmera, wspólnie z bratem – tym, który pokazał mu grę na gitarze i kupił mu jego pierwszy instrument - otworzył sklep i pracował, by wykarmić rodzinę.
Został odkryty ponownie w 1987 r., kiedy reporterzy z państwowej telewizji malijskiej odwiedzili Kayes. „Kar, przyjechałeś do Bamako. Od początku istnienia telewizji nigdy cię w niej nie widziano. Wszyscy powinni zdać sobie sprawę, że nie umarłeś, żyjesz…” To było dla artysty prawdziwe odrodzenie. „Ludzie widząc mnie byli zdumieni. Większość słyszała mnie wyłącznie w radiu” - opowiadał w tym czasie. Przeznaczenie położyło jednak kres muzycznemu odrodzeniu Kar Kara. Pierrette, jego piękna, mieszana rasowo żona, jego muza i miłość jego życia, zmarła wydając na świat ich ostatnie dziecko. Oszalały z rozpaczy Kar Kar stał się cieniem samego siebie. Wtedy postanowił wyruszyć do Paryża w poszukiwaniu pracy, a tam dołączył do wspólnoty malijskich imigrantów za pracą i dzielił z nimi trudy ich życia. „Przez dwa lata pracowałem na budowach” - to jego jedyny komentarz do tego osobistego doświadczenia, ale jedna z jego piosenek jest bardziej wymowna: „U siebie możesz być królem, ale będąc imigrantem, jesteś nikim” . Spadkiem po czasie spędzonego przez niego w paryskiej dzielnicy imigrantów Barbès i w hostelu na Montreuil, gdzie czasem grywał, jest płaska czapeczka, którą nosi do dziś.
W Paryżu odkrył go brytyjski producent i zaprosił do studia, w którym nagrał on pierwszą płytę, „Mariama", w roku 1990. Przejmująca, oszczędna i melancholijna, muzyka Kar Kara zmieniła swoje oblicze od czasów jego młodości w latach 60. Teraz stała się bardziej wyrafinowana, stała się sztuką dojrzałego mężczyzny wyrażającego ból serca i radość życia w piosence, głosem spowitym nostalgią i poezją. Życie Boubacara Traoré błyskawicznie się zmieniło po wydaniu płyty. Nagrał potem jeszcze 6 albumów „Sécheresse" (Susza) w 1992 r.; „Les enfants de Pierrette" (Dzieci Pierrette) w 1995 r., „Sa Golo" w 1996 r., „Maciré" w 1999 r., ścieżkę dźwiękową do filmu Jacquesa Sarasina: „Je chanterai pour toi" (Zaśpiewam dla ciebie) w 2002 r., oraz „Kongo Magni" w 2005 r. Kar Kar nadrobił stracony czas, triumfując na scenach Europy, a potem także Stanów Zjednoczonych i Kanady.
Boubacar Traoré jest dyskretnym, wyjątkowym artystą. „Mali Denhou", swoją pierwszą płytę od 2005 r., nagrał w ciepłym, przyjaznym otoczeniu w czerwcu 2010 r., w Studio Moffou założonym przez Salifa Keitę na przedmieściach Bamako. Kar Kar pracował z tymi samymi muzykami, z którymi występował na całym świecie przez lata. Pierwsze nagrania odbyły się na żywo, z towarzyszeniem jego starego przyjaciela, Madieye Niang na kalabasie i Vincenta Buchera na harmonijce ustnej.
Vincent Bucher jest bez wątplienia jednym z najwybitniejszych współczesnych mistrzów gry na harmonijce ustnej. Muzyczny spadkobierca Little Waltera, Big Waltera Hortona i Sonny'ego Boya Williamsona, koncertował z wieloma amerykańskimi bluesmanami, wśród których są Eddie Shaw, Louisiana Red, Magic Slim, Melvin Taylor i Robert Lockwood Junior. We Francji, Bucher stworzył duet z francuskim Malgaszem Tao Ravao i grał z niezliczonymi artystami z Afryki, takimi jak Lobi Traoré (na 2 albumach), Henri Dikongué czy Tom Diakité. Jako niezrównany stylista o płynnej, nasyconej emocjami technice, Vincent idealnie pasuje do silnie zindiwidualizowanego muzycznego świata Kar Kara. Malijczyk nie może się go nachwalić, podkreślając że wnosi do utworów dotyk emocji i niespotykaną płynnosć. W kilku utworach akompaniuje mu także dwóch niezwykle cenionych młodych artystów muzycznej sceny Bamako, członków zespołu Ballaké Sissoko. Mahamadou Kamissoko gra na ngoni, a Fassery Diabaté na balafonie, obaj wnoszą do uniwersalnej, ponadczasowej muzyki Kar Kara klimat Mandingo i powiew Sahelu.
Boubacar Traoré jest powszechnie szanowany i ceniony na Mali, szczególnie wśród ludzi młodych. Odkrywają oni na nowo tego artystę, będącego jednym z ojców i wspaniałym ambasadorem współczesnej muzyki Mandingo. Kiedy jego międzynarodowe trasy koncertowe dobiegają końca, Kar Kar powraca na kawałek ziemi, który kupił na wzgórzu w Bamako. Tam hoduje owce i pielęgnuje sad warzywny, który jest jego dumą i radością. „Na Mali wszyscy są farmerami. To najbardziej niezawodny sposób zarobienia na życie”. (Biografia autorstwa Christiana Mousseta) Dyskografia dostępna na Lusafrica Je chanterai pour toi Kongo Magni Nowy album MALI DENHOU (2002) (2005) (wydany w lutym 2011) Lusafrica 562472 Lusafrica 562482 Lusafrica 562492
