Pociąg do wielkiego ekranu
Katarzyna Figura urodziła się 22 marca 1962 roku w Warszawie. Ukończyła warszawską Państwową Wyższą Szkołę Teatralną, a rozpoznawalność przyniosła jej rola Marioli Wafelek w filmie „Pociąg do Hollywood” Radosława Piwowarskiego. Wkrótce stała się jedną z najbardziej charakterystycznych aktorek polskiego kina przełomu lat 80. i 90.
Popularność umocniły role w „Kingsajzie” Juliusza Machulskiego, „Porno” Marka Koterskiego oraz komediach „Kiler” i „Kiler-ów 2-óch”. Figura pojawiała się również w produkcjach zagranicznych, m.in. u boku Johna Cleese’a w „The Baby of Mâcon” Petera Greenawaya oraz w filmie Roberta Altmana „Gracz”. Jej filmografia obejmuje zarówno kino popularne, jak i autorskie, dzięki czemu aktorka wielokrotnie wychodziła poza wizerunek ukształtowany przez pierwsze ekranowe sukcesy.
Role, które pokazały inne oblicze
Jednym z najważniejszych momentów w karierze Figury była rola w filmie „Żurek” Ryszarda Brylskiego. Rola Haliny przyniosła jej Orła, Polską Nagrodę Filmową dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. W filmie „Ubu Król” Piotra Szulkina wcieliła się natomiast w Ubicę, za którą otrzymała nagrodę za najlepszą rolę kobiecą na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.
Na ekranie współpracowała z reżyserami reprezentującymi bardzo różne filmowe światy – od Juliusza Machulskiego i Marka Koterskiego po Jerzego Skolimowskiego, Piotra Szulkina czy Wojciecha Smarzowskiego. W jej dorobku znalazły się także „Ajlawju”, „Zemsta”, „Yuma”, „7 uczuć” i „Dziewczyny z Dubaju”. Ta różnorodność pozwoliła jej przechodzić od komedii i groteski do dramatu oraz kina psychologicznego.
Teatr – druga strona Katarzyny Figury
Choć szeroka publiczność zna ją przede wszystkim z kina, ważną częścią kariery Katarzyny Figury pozostaje teatr. Aktorka występowała m.in. na scenach warszawskiego Teatru Współczesnego i Teatru Dramatycznego, a przez wiele lat była związana z Teatrem Wybrzeże w Gdańsku. Jej teatralny repertuar obejmuje zarówno klasykę, jak i współczesne, eksperymentalne przedstawienia.
Figura pojawiała się w spektaklach takich jak „Persona”, „Fedra”, „Maria Stuart” czy „Trojanki”, pracując z cenionymi polskimi reżyserami teatralnymi. Bezpośredni kontakt z publicznością pozwala zobaczyć ją z innej strony niż w najbardziej rozpoznawalnych filmowych kreacjach – jako aktorkę wykorzystującą głos, ruch i sceniczną ekspresję do budowania intensywnych postaci.
