Była córką muzyka Nat King Cole'a. Od wczesnego dzieciństwa miała więc kontakt z jazzem, soulem i bluesem, zaczęła śpiewać w wieku 11 lat. Jej debiutancki album Inseparable z roku 1975 przyniósł jej natychmiast uznanie i pochwały, a singlem „This Will Be (An Everlasting Love)” wywalczyła nagrodę Grammy w kategorii Najlepsza Wokalistka R&B, która była do tej pory zmonopolizowana przez Arethę Franklin. Natalie otrzymała również nagrodę Grammy w kategorii Best New Artist.
Pod koniec lat 70. nagrała wiele piosenek, które stały się przebojami, jak na przykład największy jej hit z gatunku muzyki pop, „I've Got Love on My Mind” z roku 1977, ale również „Sophisticated Lady (She's a Different Lady)” (rok 1976), „Our Love” (1978), „Someone That I Used to Love” (1980). „I've Got Love on My Mind” i „Our Love” zasłużyły na miano Złotych singli. Niestety we wczesnych latach 80. jej kariera zetknęła się z problemem narkotykowym. Do roku 1985 Natalie była już wolna od nałogu[potrzebny i w dobrej formie głosowej, gotowa do powrotu na rynek muzyczny płytą Dangerous.
W roku 1987 nagrała album Everlasting, który sprzedał się w ponad 2 milionach egzemplarzy tylko w USA i przyniósł Cole nagrodę programu telewizyjnego Soul Train dla Female Single of the Year za balladę R&B "I Live for Your Love". Album ten pozwolił Natalie powrócić do światowej sławy(?), a w szczególności 3 najlepsze single: "Jump Start", "I Live for Your Love" i remake utworu Bruce Springsteen "Pink Cadillac". Album zawierał również nową aranżację utworu jej ojca "When I Fall in Love", która również spotkała się z bardzo dobrym przyjęciem. Dwa lata później powróciła z albumem Good to Be Back z utworem "Miss You Like Crazy".
Tekst z Wikipedii
