PETER HAMMILL
Wieloma określeniami można by opisać Petera Hammilla, jednak zacząć należy od tego, że jest to z pewnością postać nietuzinkowa. Wokalista, instrumentalista, kompozytor, poeta, producent nagrań - prawdziwa legenda muzyki progresywnej, wychodząca jednak ze swoją twórczością daleko poza ramy gatunkowe. Urodził się prawie 80 lat temu w Londynie, a poważnie muzyką zaczął zajmować się w wieku 19 lat, choć już jako 12-latek komponował i pisał pierwsze teksty utworów. Zasłynął przede wszystkim jako jeden z założycieli i lider formacji Van der Graaf Generator. Grupa powstała w 1967 roku i choć jej działalność naznaczona była licznymi, często długimi okresami braku aktywności, a w 1978 roku rozpadła się, wznowiła na dobre działalność w 2005 roku i istnieje do dziś, co jakiś czas wydając nowe albumy. Co zdumiewające, zespół nie zdołał przebić się w rodzimej Wielkiej Brytanii, pozostając raczej formacją niszową, znaną największym entuzjastom szeroko pojętej muzyki progresywnej. Jest to o tyle zaskakujące, że obecnie - po latach - grupa jest uznawana zarówno przez fanów gatunku, jak i przez współczesnych muzyków za jeden z najważniejszych zespołów rocka progresywnego i eksperymentalnego. Poza pokaźnym dorobkiem wydającej od czasu do czasu nowe płyty formacji Van der Graaf Generator, Hammill jest autorem ponad 30 albumów solowych. W trakcie swojej długiej i bogatej kariery Hammill współpracował z takimi artystami jak Robert Fripp, Peter Gabriel, The Stranglers, David Cross czy Tim Bowness. Jest także producentem kilkunastu płyt innych wykonawców.
Twórczość solowa Hammilla często przeplatała się z działalnością jego macierzystej grupy, a granica pomiędzy jednym i drugim muzycznym światem nierzadko była zacierana poprzez udział muzyków VDGG w nagraniach solowych płyt Hammilla lub wykorzystywanie w solowej twórczości utworów oryginalnie tworzonych z myślą o grupie. Niewątpliwie jednym z najbardziej charakterystycznych elementów twórczości Hammilla jest jego głos. Artysta posługuje się nim niezwykle ekspresyjnie, zawierając w swoich partiach wokalnych dużą dawkę dramatyzmu. Obok łagodnych partii wokalnych, w jego utworach często usłyszymy pełen emocji krzyk. Z równą swobodą posługuje się barytonem i falsetem. Jego ekspresyjny wokal często porównywany był do tego, co za pomocą gitary osiągał Jimi Hendrix.
Warto wspomnieć także o tekstach pisanych przez Hammilla. Te często odnoszą się do uczuć, relacji międzyludzkich, przemijania i śmierci, ale artysta nie stroni także od tematyki społecznej czy politycznej, a nieobce są mu także rozważania o tematyce historycznej czy naukowej. Hammill ma także na koncie publikacje literackie, zawierające teksty piosenek, wiersze czy krótkie opowiadania. Pierwsze tego typu wydawnictwo - Killers, Angels, Refugees - ukazało się w 1974 roku. Drugie - Mirrors, Dreams, Miracles - ujrzało światło dzienne osiem lat później. Choć sam muzyk broni się przed szufladkowaniem go jako artysty sceny progresywnej, co udowadniał wiele razy, odchodząc w swojej twórczości od wielowątkowych kompozycji na rzecz znacznie krótszych i prostszych form, jest często nagradzany przez środowisko progresywne. W 2012 roku został pierwszym laureatem nagrody dla Wizjonera Muzycznego na prestiżowej gali Progressive Music Awards.
Hammill to artysta, który w swojej solowej twórczości nie lubi tkwić zbyt długo w jednym układzie. Często zmienia koncertowe składy, występuje naprzemiennie z różnymi muzykami, raz pojawiając się na scenie z pełnym zespołem, innym zaś razem grając samemu. Także koncertowe setlisty oraz aranżacje poszczególnych kompozycji podlegają częstym zmianom, co sprawia, że każda trasa artysty jest wydarzeniem niepowtarzalnym. Niezapomniane będą także z pewnością dwa koncerty, które Peter Hammill da w Polsce. Szykuje się prawdziwa muzyczna uczta, na którą fani artysty z naszego kraju czekali od dawna.
