Marcin Kydryński prezentuje SIESTA w drodze: Richard Bona & Alfredo Rodriguez Trio
Współpraca Richarda Bony (kameruńskiego basisty i wokalisty) oraz Alfredo Rodrígueza (kubańskiego pianisty) to fuzja afrykańskich rytmów i kubańskiego jazzu, która zyskała uznanie na największych festiwalach jazzowych świata.
Ich współpraca zacieśniła się przy albumie Rodrígueza pt. "Tocororo" (2016), na którym Bona pojawił się gościnnie w utworze „Raíces (Roots)”.
Łączą jazz z muzyką ludową, afrobeatem i latynoamerykańskimi klasykami.
Richard Bona to kameruński multiinstrumentalista, wokalista, twórca piosenek, basista, kompozytor, reżyser dźwięku i producent. Za tą listą kryje się życie, na podstawie którego można by napisać niejedną książkę. Urodził się w 1967 r. w Mincie – małej wiosce w Kamerunie. W wieku pięciu lat rozpoczął naukę gry na balafonie (melodyczny instrument perkusyjny z drewnianymi sztabkami), występując w zespole muzyki tradycyjnej, w którym grał jego dziadek. Po przeprowadzce do Douali, jedenastoletni wówczas Bona zaczął udzielać się jako gitarzysta w zespole tanecznym. W tamtym czasie odkrył swoje zainteresowanie muzyką jazzową. W 1989 r. przeprowadził się do Paryża, a następnie do Nowego Jorku (1995), szybko zyskując w obu miastach sławę jednego z najlepszych jazzmanów swojego pokolenia.
Jego charyzmę natychmiast docenili najwięksi giganci jazzu: Bobby McFerrin, zespół Steps Ahead i wreszcie sam Pat Metheny, który zaoferował mu miejsce w swojej legendarnej „Grupie”. Bona objechał świat dookoła w towarzystwie legend, by wkrótce zasłynąć jako autor własnych projektów, silnie zakorzenionych w afrykańskiej tradycji, zarazem jednak o europejskiej tradycji harmonicznej i amerykańskiej swobodzie właściwej jazzowemu światu.
Eklektyczny styl Bony wymyka się jednoznacznym ocenom krytyków. „Każdy basista, który mnie ogląda, myśli, że gram coś innego niż jest w rzeczywistości. Technika, którą stosuję, pozwala na łączenie wszystkiego z wszystkim, balafonu, gitary i wokalu. Wygląda to dziwnie. To, jak się ruszam, nie jest typowe dla basisty. Czy to źle? Nie wiem” – mówi Bona.
Alfredo Rodríguez – pianista i kompozytor urodzony w 1985 r., jest starszym z dwóch synów Alfredo Rodrígueza, piosenkarza i kompozytora romantycznych piosenek oraz prezentera telewizyjnego. Studiował w klasie fortepianu w Konserwatorium im. Manuela Saumella, a następnie w Konserwatorium Muzycznym im. Amadeo Roldána, jak również w Instituto Superior de Arte (wszystkie te placówki znajdują się w Hawanie). W 2003 r. zdobył wyróżnienie w konkursie dla młodych muzyków jazzowych. W 2006 r. triumfował również na Montreux Jazz Festival. W 2007 r. założył pierwszy zespół – Alfredo Rodríguez Trio, który współtworzył z artystami tego formatu, co Gastón Joya (kontrabas) i Michael Olivera (perkusja). W 2009 r. Rodríguez towarzyszył ojcu jako członek formacji biorącej udział w trasie koncertowej do Meksyku. Jego album Tocororo został znakomicie przyjęty przez wielu entuzjastów jazzu latynoskiego. Tytułowy Tocororo jest ptakiem, który w klatce umiera ze smutku;
odzwierciedla on nie tylko samo dążenie do wolności, ale też jej konieczność. To tylko niektóre symbole Tocororo. Album pełny jest ekspresyjnych tematów. Alfredo współpracował z takimi artystami, jak Wayne Shorter, Herbie Hancock, Patti Austin, James Ingram, McCoy Tyner, Esperanza Spalding oraz Richard Bona. Brzmienie jego muzyki rozpoznawalne jest od pierwszej nuty.
SIESTA w drodze
Założeniem SIESTY w drodze jest prezentacja na żywo artystów znanych z niedzielnych audycji Pora Siesty Marcina Kydryńskiego oraz z bestsellerowych kompilacji Siesta (wydano już XX edycji). Prowadzącym oraz dyrektorem artystycznym SIESTY w drodze jest Marcin Kydryński, radiowiec, autor i kompozytor tekstów, producent płyt i fotograf oraz współorganizator Siesta Festival w Gdańsku.
SIESTA w drodze gościła światowej sławy gwiazdy, takie jak: Pat Metheny, Bobby McFerrin & Chick Corea czy Dianne Reeves. W projekcie pojawili się także: Richard Bona, Ana Moura, Camane, Tito Paris, Sara Tavares, Lura, Mayra Andrade, Tcheka, Elida Almeida, Yami, Nancy Vieira, Lucibela, Marcio Farco czy Dino Di Santiago.
W Sieście przenikanie się kultur; zacieranie granic przy jednoczesnym szacunku dla tradycji regionów; pojednanie ponad historycznymi podziałami, to obok samej materii muzyki najcenniejsze wartości.
