Rockowy wehikuł czasu z Sydney
Wolfmother to australijski zespół rockowy założony w Sydney, którego liderem od początku pozostaje wokalista i gitarzysta Andrew Stockdale. Grupa zwróciła na siebie uwagę połączeniem hard rocka, bluesa, stoner rocka i psychodelii, czerpiąc z brzmienia przełomu lat 60. i 70. Ciężkie gitarowe riffy, organy i charakterystyczny wysoki wokal Stockdale’a sprawiły, że szybko zaczęto zestawiać ich muzykę z Led Zeppelin i Black Sabbath.
Debiutancki album „Wolfmother” ukazał się w Australii w 2005 roku i stał się międzynarodowym sukcesem. To właśnie na nim znalazły się „Woman”, „Joker & the Thief”, „Dimension” i „White Unicorn” — utwory, które zdefiniowały brzmienie grupy. Płyta dotarła do 3. miejsca australijskiej listy, zdobyła tam status pięciokrotnej platyny, a „Woman” przyniosło Wolfmother w 2007 roku nagrodę Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance.
Riffy, psychodelia i kolejne wcielenia
Po odejściu basisty Chrisa Rossa i perkusisty Mylesa Hesketta Stockdale zbudował nowy skład i nagrał „Cosmic Egg”. Album z 2009 roku ponownie dotarł do 3. miejsca w Australii, rozwijając charakterystyczną mieszankę hard rocka i psychodelii. Kolejne zmiany personalne sprawiły, że Wolfmother coraz wyraźniej stawali się projektem skupionym wokół Stockdale’a.
W następnych latach ukazały się „New Crown”, „Victorious”, „Rock’n’Roll Baby” i „Rock Out”. Przy „Victorious” zespół współpracował z producentem Brendanem O’Brienem, znanym z nagrań m.in. Pearl Jam, Bruce’a Springsteena i AC/DC. Mimo zmian składu Wolfmother pozostali wierni swojej formule: przesterowane gitary, monumentalne riffy, psychodeliczne melodie i rock’n’rollowa bezpośredniość nadal stanowią fundament ich muzyki.
Hard rock na scenie
Koncerty od początku były mocnym punktem Wolfmother. Zespół występował na największych festiwalach świata, m.in. Coachella, Lollapalooza, Reading, Download i Rock in Rio, a także dzielił scenę z AC/DC, Aerosmith oraz Guns N’ Roses. Szczególnym wyróżnieniem było zaproszenie do występu podczas ceremonii wprowadzenia Led Zeppelin do UK Music Hall of Fame. Grupa koncertowała intensywnie w Australii, Europie, Ameryce Północnej i Azji, pojawiając się również na japońskim Fuji Rock. Na żywo Wolfmother stawiają przede wszystkim na surową siłę klasycznego rockowego trio: rozbudowane gitarowe partie Stockdale’a, mocną sekcję rytmiczną i psychodeliczne improwizacje.
„Woman”, „Joker & the Thief” czy „White Unicorn” pozostają naturalnymi punktami kulminacyjnymi koncertów. Wolfmother nie próbują przy tym odcinać się od rockowej tradycji - przeciwnie, wykorzystują ją jako paliwo dla własnego brzmienia. Dzięki temu ich koncerty przypominają spotkanie z klasycznym hard rockiem w jego najbardziej bezpośredniej, głośnej i pełnej riffów formie.
