Kompozytorka Annea Lockwood to awangardowa eksperymentatorka, która była prekursorką w dziedzinie rzeźby dźwiękowej i kompozycji wielomediowej. Wiele jej dzieł opiera się na naturalnych dźwiękach.
Lockwood urodziła się (jako Anna Lockwood) w Christchurch w Nowej Zelandii 29 lipca 1939 roku. W dzieciństwie kształciła się jako klasyczna pianistka, ale spędzała też wiele czasu na pieszych wędrówkach po wiejskich obszarach Nowej Zelandii, gdzie zainteresowała się naturalnym światem dźwięków. Uzyskała licencjat z muzyki na University of Canterbury w Nowej Zelandii, a następnie kontynuowała naukę w Royal College of Music w Londynie w latach 1961-1963 pod kierunkiem Petera Racine Frickera. Studiowała także w Niemczech oraz w Holandii. Po powrocie do Londynu w 1964 roku pracowała jako niezależna kompozytorka i wykonawczyni. Jej utwór z 1966 roku, The Glass Concert, został napisany dla dwóch wykonawców grających na różnych szklanych instrumentach, w tym rurach i odłamkach szkła. Dzieło to zostało zarejestrowane już w 1970 roku przez wytwórnię Nonsequitur.
W 1973 roku Lockwood przeprowadziła się do USA, zaczęła uczyć w Hunter College w Nowym Jorku i eksperymentować z performance i naturalnymi dźwiękami. Miała tam własne studio elektroniczne i jest jedną z nielicznych kobiet w USA, która zaprojektowała swoje własne studio. W jej cyklu Piano Transplants umieszczono nieużywane pianina w różnych lokalizacjach, m.in. zatapiając je, podpalając lub sadząc. World Rhythms (1975) Lockwood łączy dźwięki trzęsienia ziemi, ognia, kwazarów, wulkanu, bajor, przypływów i ptaków z odpowiedzią w postaci gongu. Skomponowała też mapy dźwiękowe rzek Hudson i Dunaj, uwzględniając dźwięki w różnych miejscach wzdłuż rzeki. W 1982 roku dołączyła do kadry Vassar College, gdzie jest aktywna jako profesor emeritus na początku lat 2020. Dzieła Lockwood zostały zarejestrowane na wielu albumach, głównie w wytwórniach Lovely Music i Xi Records. Jej Becoming Air (2018) zostało stworzone we współpracy z trębaczem Nate Wooley i używa zaawansowanych technik oraz elektroniki, aby w pewien sposób destabilizować kontrolę wykonawcy nad instrumentem, podczas gdy Into the Vanishing Point (2019) porusza problem globalnego spadku populacji owadów. Oba te utwory ukazały się w 2021 roku na albumie wytwórni Black Truffle.
Opracowania na podstawie: allmusic.com
