WoWaKin – początki i misja zespołu
WoWaKin to polskie trio folkowe powstałe w 2016 roku, które zadebiutowało na Konkursie Folkowym Polskiego Radia „Nowa Tradycja”, zdobywając III nagrodę. Tworzą go Paula Kinaszewska (skrzypaczka i śpiewaczka), Bartłomiej Woźniak (kompozytor, multiinstrumentalista, śpiewak) oraz Mateusz Wachowiak (harmonista). Zespół specjalizuje się w interpretacji polskiej muzyki ludowej – mazurków, polek, oberków, kujawiaków i pieśni obrzędowych. WoWaKin od początku działalności bazuje na przekazie ustnym – członkowie zespołu podróżują na wieś, ucząc się repertuaru bezpośrednio od starszych pokoleń muzyków i śpiewaczek, dzięki czemu ich twórczość łączy autentyzm tradycji z nowoczesnym podejściem artystycznym.
Styl muzyczny i działalność koncertowa
Muzyka WoWaKin łączy żywe brzmienia tradycyjnych instrumentów – takich jak skrzypce, harmonia trzyrzędowa, cymbały, bęben czy basy – z improwizacją i elementami miejskiego folku. W ich repertuarze znajdują się zarówno żywiołowe melodie taneczne, jak i liryczne pieśni. Zespół słynie z energicznych koncertów i potańcówek – występuje zarówno na dużych festiwalach w kraju i za granicą, jak i podczas kameralnych wydarzeń lokalnych. O swojej tożsamości muzycznej mówią z humorem i dystansem – nazywając się raz „staromodną wiejską kapelą”, a innym razem „nowoczesnym trio miejskim eksperymentującym z tradycją”.
Projekty specjalne i twórczość filmowa
WoWaKin angażuje się również w projekty tematyczne. W 2020 roku wydał płytę „W malowanych sankach” z pastorałkami i kolędami nagranymi ze śpiewaczką Justyną Piernik i zespołem dziecięcym Wesołe Mazurki. W 2022 roku powstały „Lamentacje Ludowe” – koncertowy projekt łączący pieśni żałobne z tradycji ludowej z elektroniką i dźwiękiem immersyjnym. W 2024 roku zespół zdobył szerokie uznanie dzięki pracy nad ścieżką dźwiękową do serialu Netflixa „1670”, współpracując z Niną Kodorską i Martą Maślanką. Ich muzyka w serialu balansuje między groteską, konwencją historyczną i nowoczesną formą, potwierdzając elastyczność zespołu i ich nieustanną chęć poszukiwania nowych form wyrazu w dialogu z tradycją.
